می خواهمت زندگی

یادت باشد که چشمانت در این بیغوله چراغ راه من است...بخند برایم...بخند با چشمانت تا شعله ور شود چراغ راهم

قطار می رود
تو می روی
تمام ایستگاه می رود
و من چقدر ساده ام
که سالهای سال
در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
به نرده های ایستگاه رفته
تکیه داده ام!

نمی دونم چرا زن های ایرانی بعد از ازدواج یه جور دیگه زندگی رو می بینن یا شاید مجبور میشن یه جور دیگه باشن که به واسطه اون اخلاق  و منششون هم عوض میشه...غمگینانه تر به زندگی نگاه می کنن. نمی دونم...واقعا نمی دونم...چه قدر متفاوته دیدگاه دختر 20 ساله با خانومی 30 ساله با زنی ازداوج کرده...


زن های ایرانی نمونه ندارن...دوستت دارم مادر

فدای نگرانی های شبانه همه مادرها و زن های ایرانی

نوشته شده در ۱۳۸۸/٧/۱٢ساعت ۱٠:٠٧ ‎ب.ظ توسط نظرات () |